گاهی انسان…

گاهی انسان، آرام‌آرام تبدیل به چیزی می‌شود که دیگر خودش انتخاب نکرده است. نه با زور، نه با اجبارِ آشکار، بلکه با نخ‌هایی نامرئی که از ترس، وابستگی، نیاز و سکوت بافته شده‌اند.

اینجا سقوط، ناگهانی نیست؛ فرسایشی‌ست. لحظه‌ای که روح، پیش از بدن خسته می‌شود.

دست‌ها هنوز حرکت می‌کنند، اما اختیار، آرام‌آرام از میان انگشتان عبور کرده است.

و شاید دردناک‌ترین نوعِ اسارت، همان باشد که انسان، مدتی طولانی متوجهِ آن نشود.